Wczoraj...

...obudziłam się dość wcześnie z niejasnym przeświadczeniem, że coś jest nie tak. Kiedy strząsnęłam z siebie resztę snu zorientowałam się, że problem stanowi ból głowy. Jest wielki. Ogromny. Zajmuje pół mojego pokoju, a co więcej większą część mnie. Siedzi gdzieś w środku i nie potrafię go wyjąć... Spróbowałam ibupromem. Nie pomogło. Czas zapętlił się i przyspieszył znienacka. Bieg na busa. Problemy z zapięciem paska. Czemu nic mi nie wychodziło? Godzina zajęć z przedszkolakami. Masakryczne tłumy nawiedzające bibliotekę. Drukowanie zaproszeń na spotkanie autorskie, a od 16:30 Dyskusyjny Klub Książki. Trzy łyki herbaty i na gitarę. A od 19 marsz przez całe miasto pod wiatr. Z bólem głowy jako nieodłącznym towarzyszem październikowego dnia. Chyba mu się spodobało. Był ze mną w nocy, a dziś nadal przygląda się udając balonik przyczepiony do mojej koszuli. Wprawdzie zmniejszył się trochę, ale mimo wszystko nie należy do najciekawszych towarzyszy. Jest też dość nachalny. Kiedy 10 minut temu zauważyłam, że zupełnie niespodziewanie dołączyły do niego dreszcze, podjęłam decyzję że się wyłączam. Garść leków, koc, muzyka i książka. Znikam do odwołania.